Blood...and....strawberry juice...
Blood...And....Strawberry juice...
เคยถามตัวเอฃบ้างมั้ย? ว่าทำไมเราถึงต้องรัก...
เคยถามใครบ้างมั้ย? ว่าทำไมเค้าถึงรักเรา...
....คำตอบที่ยังไม่อาจหาเหตุผลดีๆมาตอบได้
....คำถาม...ที่ยากจะตอบ....
เช้าของวันอาทิตย์ที่ผมตื่นขึ้นมากับอาการสะอิดสะเอียนที่ติดมากับการนอนดึกเมื่อคืนนี้
ผมนั่งดูรายการโทรทัศมากมาย หลากหลายรายการที่ผ่านเข้าตาผมมา...
อ่า...ไม่อยากจะเชื่อเลย!...มีแต่ของที่ไม่อยากจะดู...
ผมกดรีโมทเรื่อยไป คิดว่าคงจะมีซักรายการนึง ที่เค้าพอจะเห็นใจผมบ้าง...
ผมเฝ้าภาวนา ขอให้สิ่งที่อยู่ตรงหน้าผมหายไป....
จะมีบ้างมั้ยนะ? ซักรายการนึงที่เอาบรรดาเหล่าศิลปิลJ-Rockที่ผมชื่นชอบ ชื่นชม มาให้ผมดูอีกซักครั้ง????
....กระแสเกาหลี....
แม้แต่รายการที่เคยประกาศตัวว่าเป็นรายการสำหรับคนรักเพลงญี่ปุน มันยังเอาแต่เกาหลีมาลงทุกอาทิตย์!
ขนาดคนที่ประกาศตัวว่า "ข้าเนี่ยแหล่ะ! เจ้าแม่J-Rock"เค้ายังหนัไปจับกลุ่มเต้นเพลงเกาหลี!????
นี่มันอะไรกันวะเนี่ย???? งง!งง!!งง!!!
ไปโรงเรียน ก็มีแต่คนบ้าเกาหลี...
โอย....นี่ผมจะมีที่ๆอยู่ได้อย่างสงบๆ โดยที่ไม่มีคนพูดคำว่า"เกาหลี"รึว่า"ดงบังขิกิ"บ้างมั้ยเนี่ย????
ผมกลับบ้านมาอย่างคนเมาค้าง...ไม่ได้เป็นเพราะพิษสุราเมลัยแต่อย่างใด...
แต่เป็นเพราะความสะอิดสะเอียนแสนเต็มกลืนกับกระแสนิยมที่มีขึ้นมามากมาย
ผมเคยคิดว่ากระแสนิยมจะมีไว้เพื่ออะไร?
แล้วผมก็คิดคำตอบขึ้นมาเองได้ อย่างไม่ต้องรอใครมาตอบให้เข้าข้างตัวเอง...
...กระแสนิยม...มีไว้เพื่อ...
-ให้คนที่ไม่มีความเป็นตัวของตัวเอง ได้มีอะไรให้ทำเล่นยามว่างๆและมีเงิน คือ"การไหลตามแฟนชั่น"
-เพื่อให้คนที่ปากอย่างใจอย่าง ได้สนุกกับการด่า"สิ่งนั้น"แล้วไปเป็น"สิ่งนั้น"ในเวลาต่อมา
-เพื่อให้พวกที่เรียกตัวเองว่า "ของแท้"ได้ทำตัวเป็นกบฏ ได้อย่างมันส์อารมณ์
....อันนี้ ผมไม่ได้มีเจตนาจะว่าใครนะครับ กรุณาอย่าร้อนตัว....
อ่านมาถึงนี่ คงสงสัยว่า แล้วมันเกี่ยวอะไรกับหัวเรื่อง?
ก็มาอ่านกันต่อเลยนะครับ จะได้รู้ว่ามันเกี่ยวกันยังไง...
....เคยเข้าใจผิดระหว่างเลือดสดๆกันนำสตอว์เบอร์รี่บ้างมั้ยครับ?....
ผมเคยสงสัยว่ามันต่างกันยังไง ระหว่างของสองสิ่งนี้?....มันก็มีสีแดงเหมือนกันนี่หน่า...
ในหนัง...เค้าใช้นาแดงรสสตอว์เบอร์รี่(รึมันอาจเป็นรสระกำ(สระ)ก็ได้ ใครจะไปรู้!?)ทำเป็นเลือดปลอมกันใช่มั้ยหล่ะครับ?
เพราะว่ามันให้สีแดงที่เหมือนๆกับเลือดของคนกรุ๊ปเอ...(สีอ่อนที่สุด)
แต่เคยคิดมั้ย? ว่ามันต่างกันยังไง????
เพราะรสชาติของมัน ต่างกันอย่างสิ้นเชิง
ทั้งความขมและหวานของเลือด ทั้งสีและกลิ่น...มันแตกต่งกับนำสตอว์เบอร์รี่อย่างสิ้นเชิง...
เลือด...ที่ให้ความหวานและขมอยู่ในสิ่งเดียวกัน...
...เพราะกลิ่นคาวของมัน จึงทำให้ใครหลายๆคนไม่กล้าที่จะสัมผัส ไม่กล้าเข้าใกล้...รู้สึกหวาดกลัวเสียด้วยซำ...
....ผมว่ามันก็เหมือนกับพวกเจร็อกเลือดแท้ยังไงหล่ะครับ...
พวกเจร็อกเลือดแท้ ที่รักในสิ่งๆนั้นอย่างจริงจัง ไม่คิดจะเปลี่ยนตัวเองไปตามกระแสนิยมใดๆ
ผมชื่นชมครับ...
ต่างจากพวกกบฏ!...ที่ผมชิงชัง...
เหมอนนำสตว์เบอร์รี่ ที่ดูยังๆ ก็น่าหลงใหล ชวนให้เข้าใกล้...สร้างภาพลักษณ์คนดีใสซื่อ...
ผมว่าข้างใน มันอาจจะน่าขยะแขยงเสียยิ่งกว่าซากของเน่าเสียด้วยซำ!
..............ความจริงแล้ว ผมเองก็ไม่ได้เป็นคนดีนักหรอกนะครับ...........
เมื่อก่อนนี้ ผมเองก็เคยหวั่นไหวไปกับของแบบนั้นเหมือนกัน....
มัวแต่กินนำสตอว์เบอร์รี่ ซะจนเกือบลืมรสชาติของเลือดไป
.....แต่ท้ายที่สุดแล้ว.....
ผมก็ดื่มอย่างอื่น นอกจากเลือดไม่ได้...เพราะเลือดที่ผมดื่มนั้น...มันแทรกซึมลงไปถึงขั่วหัวใจของผมแล้ว
อย่างไร...นำสตอว์เบอร์รี่ มันก็หวานเกินไปอยู่ดี...
****.......สุดท้ายนี้........****
ผมพร่ามมานานมาก แค่อยากให้ทุกคนเข้าใจว่า ตัวเราเองควรจะมีจุดยืนของตัวเอง
ถ้าค้นพบตัวเองแล้วก็เป็นไปซักอย่างนึง เพียงแค่อย่างเดียวเท่านั้น ที่ตัวของเราจะเป็นไปตลอดชีวิต
ใครที่ยังหาตัวเองไม่เจอก็รีบหาเข้านะครับ ผมเป็นกำลังใจให้ คนเรามีโอกาศแก้ตัวเสมอ...
ตอนนี้ ผมน่ะ มีสิ่งที่เรียกได้ว่า"เป็นตัวผมจริงๆ"แล้วหล่ะครับ
ผมจะอยู่กับมันไปจนวันตาย...แล้วผม...จะไม่มีวันย้อนกลับไปดื่ม "นำสตอว์เบอร์รี่ที่แสนหวาน"นั่นอักแล้ว
จากวันที่ผมรู้ตัว....มาจนถึงตอนนี้...และตลอดไป...
ผมรู้ตัวแล้ว ว่าผมคงดื่ม... ได้แต่"เลือด" เท่านั้น...
เคยถามตัวเอฃบ้างมั้ย? ว่าทำไมเราถึงต้องรัก...
เคยถามใครบ้างมั้ย? ว่าทำไมเค้าถึงรักเรา...
....คำตอบที่ยังไม่อาจหาเหตุผลดีๆมาตอบได้
....คำถาม...ที่ยากจะตอบ....
เช้าของวันอาทิตย์ที่ผมตื่นขึ้นมากับอาการสะอิดสะเอียนที่ติดมากับการนอนดึกเมื่อคืนนี้
ผมนั่งดูรายการโทรทัศมากมาย หลากหลายรายการที่ผ่านเข้าตาผมมา...
อ่า...ไม่อยากจะเชื่อเลย!...มีแต่ของที่ไม่อยากจะดู...
ผมกดรีโมทเรื่อยไป คิดว่าคงจะมีซักรายการนึง ที่เค้าพอจะเห็นใจผมบ้าง...
ผมเฝ้าภาวนา ขอให้สิ่งที่อยู่ตรงหน้าผมหายไป....
จะมีบ้างมั้ยนะ? ซักรายการนึงที่เอาบรรดาเหล่าศิลปิลJ-Rockที่ผมชื่นชอบ ชื่นชม มาให้ผมดูอีกซักครั้ง????
....กระแสเกาหลี....
แม้แต่รายการที่เคยประกาศตัวว่าเป็นรายการสำหรับคนรักเพลงญี่ปุน มันยังเอาแต่เกาหลีมาลงทุกอาทิตย์!
ขนาดคนที่ประกาศตัวว่า "ข้าเนี่ยแหล่ะ! เจ้าแม่J-Rock"เค้ายังหนัไปจับกลุ่มเต้นเพลงเกาหลี!????
นี่มันอะไรกันวะเนี่ย???? งง!งง!!งง!!!
ไปโรงเรียน ก็มีแต่คนบ้าเกาหลี...
โอย....นี่ผมจะมีที่ๆอยู่ได้อย่างสงบๆ โดยที่ไม่มีคนพูดคำว่า"เกาหลี"รึว่า"ดงบังขิกิ"บ้างมั้ยเนี่ย????
ผมกลับบ้านมาอย่างคนเมาค้าง...ไม่ได้เป็นเพราะพิษสุราเมลัยแต่อย่างใด...
แต่เป็นเพราะความสะอิดสะเอียนแสนเต็มกลืนกับกระแสนิยมที่มีขึ้นมามากมาย
ผมเคยคิดว่ากระแสนิยมจะมีไว้เพื่ออะไร?
แล้วผมก็คิดคำตอบขึ้นมาเองได้ อย่างไม่ต้องรอใครมาตอบให้เข้าข้างตัวเอง...
...กระแสนิยม...มีไว้เพื่อ...
-ให้คนที่ไม่มีความเป็นตัวของตัวเอง ได้มีอะไรให้ทำเล่นยามว่างๆและมีเงิน คือ"การไหลตามแฟนชั่น"
-เพื่อให้คนที่ปากอย่างใจอย่าง ได้สนุกกับการด่า"สิ่งนั้น"แล้วไปเป็น"สิ่งนั้น"ในเวลาต่อมา
-เพื่อให้พวกที่เรียกตัวเองว่า "ของแท้"ได้ทำตัวเป็นกบฏ ได้อย่างมันส์อารมณ์
....อันนี้ ผมไม่ได้มีเจตนาจะว่าใครนะครับ กรุณาอย่าร้อนตัว....
อ่านมาถึงนี่ คงสงสัยว่า แล้วมันเกี่ยวอะไรกับหัวเรื่อง?
ก็มาอ่านกันต่อเลยนะครับ จะได้รู้ว่ามันเกี่ยวกันยังไง...
....เคยเข้าใจผิดระหว่างเลือดสดๆกันนำสตอว์เบอร์รี่บ้างมั้ยครับ?....
ผมเคยสงสัยว่ามันต่างกันยังไง ระหว่างของสองสิ่งนี้?....มันก็มีสีแดงเหมือนกันนี่หน่า...
ในหนัง...เค้าใช้นาแดงรสสตอว์เบอร์รี่(รึมันอาจเป็นรสระกำ(สระ)ก็ได้ ใครจะไปรู้!?)ทำเป็นเลือดปลอมกันใช่มั้ยหล่ะครับ?
เพราะว่ามันให้สีแดงที่เหมือนๆกับเลือดของคนกรุ๊ปเอ...(สีอ่อนที่สุด)
แต่เคยคิดมั้ย? ว่ามันต่างกันยังไง????
เพราะรสชาติของมัน ต่างกันอย่างสิ้นเชิง
ทั้งความขมและหวานของเลือด ทั้งสีและกลิ่น...มันแตกต่งกับนำสตอว์เบอร์รี่อย่างสิ้นเชิง...
เลือด...ที่ให้ความหวานและขมอยู่ในสิ่งเดียวกัน...
...เพราะกลิ่นคาวของมัน จึงทำให้ใครหลายๆคนไม่กล้าที่จะสัมผัส ไม่กล้าเข้าใกล้...รู้สึกหวาดกลัวเสียด้วยซำ...
....ผมว่ามันก็เหมือนกับพวกเจร็อกเลือดแท้ยังไงหล่ะครับ...
พวกเจร็อกเลือดแท้ ที่รักในสิ่งๆนั้นอย่างจริงจัง ไม่คิดจะเปลี่ยนตัวเองไปตามกระแสนิยมใดๆ
ผมชื่นชมครับ...
ต่างจากพวกกบฏ!...ที่ผมชิงชัง...
เหมอนนำสตว์เบอร์รี่ ที่ดูยังๆ ก็น่าหลงใหล ชวนให้เข้าใกล้...สร้างภาพลักษณ์คนดีใสซื่อ...
ผมว่าข้างใน มันอาจจะน่าขยะแขยงเสียยิ่งกว่าซากของเน่าเสียด้วยซำ!
..............ความจริงแล้ว ผมเองก็ไม่ได้เป็นคนดีนักหรอกนะครับ...........
เมื่อก่อนนี้ ผมเองก็เคยหวั่นไหวไปกับของแบบนั้นเหมือนกัน....
มัวแต่กินนำสตอว์เบอร์รี่ ซะจนเกือบลืมรสชาติของเลือดไป
.....แต่ท้ายที่สุดแล้ว.....
ผมก็ดื่มอย่างอื่น นอกจากเลือดไม่ได้...เพราะเลือดที่ผมดื่มนั้น...มันแทรกซึมลงไปถึงขั่วหัวใจของผมแล้ว
อย่างไร...นำสตอว์เบอร์รี่ มันก็หวานเกินไปอยู่ดี...
****.......สุดท้ายนี้........****
ผมพร่ามมานานมาก แค่อยากให้ทุกคนเข้าใจว่า ตัวเราเองควรจะมีจุดยืนของตัวเอง
ถ้าค้นพบตัวเองแล้วก็เป็นไปซักอย่างนึง เพียงแค่อย่างเดียวเท่านั้น ที่ตัวของเราจะเป็นไปตลอดชีวิต
ใครที่ยังหาตัวเองไม่เจอก็รีบหาเข้านะครับ ผมเป็นกำลังใจให้ คนเรามีโอกาศแก้ตัวเสมอ...
ตอนนี้ ผมน่ะ มีสิ่งที่เรียกได้ว่า"เป็นตัวผมจริงๆ"แล้วหล่ะครับ
ผมจะอยู่กับมันไปจนวันตาย...แล้วผม...จะไม่มีวันย้อนกลับไปดื่ม "นำสตอว์เบอร์รี่ที่แสนหวาน"นั่นอักแล้ว
จากวันที่ผมรู้ตัว....มาจนถึงตอนนี้...และตลอดไป...
ผมรู้ตัวแล้ว ว่าผมคงดื่ม... ได้แต่"เลือด" เท่านั้น...
ก้อคือความใฝ่ฝัน
การกระทำ
นำไปสู่ความสำเร็จ
ทีซี*